Rząd obejmujący ponad 1400 gatunków, z których 70 występuje w naszej części Europy.
Jest to grupa znacznie różniąca się od pozostałych owadów, nie jest dokładnie wyjaśnione ich pochodzenie. Najstarsze, trzeciorzędowe znaleziska łudząco przypominają pchły współczesne. Pewne cechy rozwoju zarodkowego i larwalnego wykazują podobieństwo do wojsiłków oraz do muchówek.

Pchły to owady o ciele drobnym (1-6 mn długości), bocznie spłaszczonym, bezskrzydłe, zaopatrzone w kłująco-ssące narządy gębowe oraz prawie niewidoczne czułki.
Na całym ciele występują szczecinki, ich układ jest ważną cechą systematyczną.



Szereg cech potwierdza dobre przystosowanie do pasożytnictwa zewnętrznego na ssakach i ptakach. Odnóża umożliwiają im wykonywanie olbrzymich (stosunkowo) skoków - nawet na odległość 50 cm.

Przeobrażenie zupełne. Jeden samiec zapładnia kilkanaście samic, których zdolność do składania jaj uaktywnia się dopiero po napiciu się krwi żywiciela. Jaja składane są na skórę żywiciela. Pokryte włoskami i szczecinkami beznogie larwy odżywiają się ekstermentami oraz resztkami zalegającymi w gniazdach i legowiskach żywicieli. Po dwukrotnym linieniu formują kokon gdzie larwy przepoczwarczają się. W niedogodnych warunkach rozwój wydłuża się.

Pomimo związków poszczególnych gatunków z określonym żywicielem (pchła kocia, ludzka, psia) pchły nie wykazują wąskiej specjalizacji i mogą odżywiać się krwią dowolnego zwierzęcia stałocieplnego (w tym człowieka). Wyróżniono siedemnaście rodzin w obrębie rzędu, najbardziej znane są pchłowate Policidae.