Obejmuje 2000 gatunków żyjących w klimacie subtropikalnym i tropikalnym. Nie przekraczają 45^o N i S. Większość gatunków żyje w południowej Azji. Często są hodowane ze względu na oryginalne kształty w terrariach.
Długość ciała waha się od 50 mm do 350 mm. Budowa ich stanowi klasyczny przykład mimezji*. Wyróżnić można jej trzy typy:

• pałeczkowaty,
• liściowaty i
walcowaty.

Do pierwszej grupy nalezą formy bezskrzydłe, o ciele silnie wydłużonym z długimi, cienkimi nogami. Przypominają w bezruchu martwe gałązki. Ułatwia im to ubarwienie.
Drugie, to owady z reguły zielone, silnie spłaszczone, nawet płaskie odnóża przypominają liście roślin.
Straszyki o budowie walcowatej są uskrzydlone, ich ciało jest wydłużone.






Straszyki prowadzą lądowy tryb życia, odżywiają się pokarmem roślinnym, który pobierają za pomocą gryzącego aparatu gębowego. U wielu gatunków częściowej redukcji ulega tylko jedna para skrzydeł, przednia lub tylna, inne są całkowicie pozbawione skrzydeł.

Pospolite jest dzieworództwo. Występuje nawet u tych gatunków, u których liczba samców przewyższa liczbę samic, pomimo odbywania kopulacji, zapłodnienia i rozwoju zapłodnionych jaj. Istnieją również gatunki rozmnażające się wyłącznie partenogenetycznie, choć występują u nich samce (samice tych gatunków zresztą rzadko dopuszczają do kopulacji).

Jaja są składane nocą, zazwyczaj są one bezładnie rozrzucane. Przeobrażenie niezupełne. Larwy są - szczególnie u gatunków bezskrzydłych bardzo podobne do imagines. Prowadza nocny tryb życia, w ciągu dnia wykazując nawet objawy katalepsji**.

Znane od trzeciorzędu, choć ich budowa świadczy o wcześniejszym pochodzeniu. Wykazują podobieństwa do sarańczaków.


*) Mimezja - zjawisko upodobnienia się wyglądu zewnętrznego do otoczenia.

**) Katalepsja - znieruchomienie pod wpływem czynnika zewnętrznego (np. mechanicznego, tu: światła), trwające długo i mijające samoczynnie. Występuje w jej czasie zjawisko elastyczności woskowej, tj. zdolności przyjmowania dowolnych kształtów bez naruszania układu mięśniowo-szkieletowego.

Fotografie udostępnione przez Adama Popiela.