Zmysł powonienia u pszczół miodnych jest dużo doskonalszy niż u komarów czy muszek owocowych, podczas gdy zmysł smaku - dużo słabszy - donosi najnowszy numer pisma "Genome Research".

"Niedawne zsekwencjonowanie genomu pszczoły miodnej (Apis millifera, Wszystkie geny pszczoły >>>) ujawniło, że u owadów tych doszło do niezwykłej ekspansji receptorów węchowych na powierzchni ciała - mówi Hugh M. Robertson, profesor entomologii na University of Illinois at Urbana-Champaign. - Pokazało też, że mają one znacznie mniej receptorów smakowych niż się nam dotychczas wydawało."

Podczas badań finansowanych przez National Institutes of Health naukowcy zidentyfikowali rodzinę pszczelich chemoreceptorów odpowiadających za rozpoznawanie smaków i zapachów. W ciele Apis millifera wykryli aż 170 receptorów węchowych, podczas u muszek owocowych (Drosophila melanogaster) jest ich zaledwie 62, a u komarów (Anopheles gramblae) 79.

Tak duża liczba tego rodzaju receptorów powoduje, że zdolności węchowe pszczół są praktycznie nieograniczone. Potrafią one rozpoznawać tak subtelne zapachy, jak feromony czy sygnały chemiczne pochodzące od ich krewniaków. Mogą się również w ten sposób porozumiewać z innymi członkami swojej społeczności.

Pszczoły używają zmysłu powonienia do poszukiwania pokarmu. "Zajmujące się tym robotnice co dzień napotkają oszałamiającą ilość różnorodnych gatunków kwiatów, z których tylko część jest dla nich odpowiednim źródłem pożywienia. Jednak zawsze dokonują właściwego wyboru, kierując się właśnie sygnałami zapachowymi" - mówi Robertson.

Również reprodukcja tych owadów zależy od doskonałego węchu. Głównym zadaniem pszczelich samców jest zapłodnienie królowej. Rozpoznają ją dzięki feromonom, które z kolei identyfikują przy pomocy zlokalizowanych w czułkach receptorów powonienia.

Zaskakujące okazało się odkrycie, że pomimo tak doskonale rozwiniętego węchu, u pszczoły miodnej występuje zaledwie 10 receptorów smakowych (u muszki owocowej jest ich 68, u komara 76). Jednak, według Robertsona, da się to łatwo wytłumaczyć.

"Pszczoły pozostają w symbiozie (związku nieantagonistycznym) z roślinami, które dostarczają im pokarmu. Z tego powodu rośliny nie muszą produkować toksyn skierowanych przeciwko tym owadom", tłumaczy Robertson. "Także +opiekuńcza polityka społeczna+ w ulach zapewnia pszczelim larwom regularne dostarczanie sprawdzonego pokarmu przez dorosłych. Oba te fakty pokazują, że pszczoły w istocie nie potrzebują wielu receptorów smakowych."

Źródło: onet.pl