Cykady po śmierci oddają środowisku to, co wzięły od niego za życia. O ekologicznym znaczeniu masowych pojawów cykad, których miliony jednocześnie padają martwe i intensywnie nawożą las, informuje "Science".

Niektóre gatunki cykad, tuż po wykluciu się z jaj, zakopują się w ziemi, gdzie spędzają nawet kilkanaście lat. W tym czasie żerują na sokach czerpanych z korzeni drzew.

Zależnie od gatunku, po latach wszystkie cykady naraz dojrzewają i jednocześnie wyłaniają się na powierzchnię. Przez kilka tygodni odbywają gody, a po złożeniu jaj masowo giną.

W częściach świata zamieszkiwanych przez gatunki o takim właśnie cyklu życiowym raz na kilkanaście lat powierzchnia ziemi w krótkim czasie zostaje usłana martwymi owadami.

Ciała tych owadów stanowią wysokiej jakości nawóz (zawierają około 10 proc. azotu), dostarczany w ilości nawet pół kilograma na metr kwadratowy! - stwierdził badający to zjawisko Louie Hao-Yih Yang z Uniwersytetu Kalifornijskiego w Davis. Analizował on wpływ masowego obumierania cykad należących do rodzaju Magicicada na ekosystemy.

Normalnie, ze względu na dobroczynne działanie na rośliny, azot stanowi podstawę wielu sztucznych nawozów.

Yang doszedł do wniosku, że rozkład milionów martwych cykad jest dla ekosystemów bardzo silnym bodźcem odżywczym.

Okazuje się np., że przez około cztery lata od masowego pojawu cykad zauważalnie zwiększa się tempo wzrostu leśnych roślin. Trudno to wyjaśnić inaczej, jak azotowym "kopniakiem" - zasileniem gleb dużymi ilościami substancji z martwych owadów.

Potwierdziły to również obserwacje eksperymentalnych poletek leśnych. Dodawanie do gleby martwych cykad doprowadziło do wzrostu w glebach masy bakterii i grzybów, ale przede wszystkim - azotu.

Źródło: Onet.pl