Kiedy robi się nam gorąco zaczynamy się pocić – włącza się nasz wewnętrzny termostat. Inne zwierzęta mogą w tym momencie zacząć ziajać, również skutecznie tracąc nadmiar ciepła. Włączając i wyłączając klimatyzację potrafimy także zmieniać temperaturę pomieszczeń, w których przebywa więcej ludzi. Ale nie jesteśmy jedynymi istotami, które potrafią wykorzystywać termostaty do utrzymania stałej ciepłoty w miejscu zamieszkania. Robią to także pszczoły.

Gdy w ulu jest za gorąco ustawiają się w szeregu przy szczelinach wlotowych i machając skrzydłami „wydmuchują” gorące powietrze na zewnątrz. Z kolei gdy jest zimno pszczoły zbijają się w grupy generujące ciepło dzięki aktywności ich organizmów.

Jak to się jednak dzieje, że pszczoły potrafią płynnie regulować temperaturę w gnieździe? Skoro wszystkie są wyposażone w bardzo podobne wewnętrzne czujniki ciepła, to powinny w tym samym momencie decydować się na rozpoczęcie ochładzania albo na jego zaprzestanie. A to oznaczałoby ciągłe, skokowe zmiany temperatury.
Dzięki australijskim biologom dowiedzieliśmy się właśnie, że płynna regulacja ilości ciepła w gnieździe jest możliwa dzięki różnorodności genetycznej jego mieszkańców. Badacze z University of Sydney dowodzą na łamach Science, że pszczoły tworzące jedną społeczność mają swoje biologiczne termostaty nastawione na różne temperatury. Najbardziej wrażliwe na gorąco zaczynają pierwsze chłodzić gniazdo, a wraz ze wzrostem temperatury dołączają do nich pozostałe. Gdy ich praca zaczyna przynosić efekty i robi się chłodniej – kolejne owady przestają wentylować swoją siedzibę. Analogiczna sytuacja ma miejsce, gdy w ulu robi się zbyt zimno.

Ten biologiczny, społeczny termostat ma tym płynniejszą i bardziej precyzyjną regulację, im większa jest różnorodność genetyczna wśród pszczół zamieszkujących jedno gniazdo.