Europejskie mszyce grochowianki (Acyrthosiphon pisum) rozmnażają się głównie na dwóch gatunkach roślin: czerwonej koniczynie i lucernie siewnej. Ciekawy jest fakt, że „koniczynowe” owady nie mogą mieć potomstwa żyjąc na lucernie i odwrotnie. Do tej pory uczeni sądzili, że ta skrajna specjalizacja jest wynikiem zapisu w owadzich genach. Być może jednak kryje się za tym inny mechanizm, który opisali na swoich rodzimych mszycach japońscy naukowcy.
Tsutomu Tsuchida wraz z zespołem odkryli, że w wyborze miejsca do życia japońskim mszycom pomagają bakterie. Tamtejsze grochowianki żywią się głównie sokami wyki siewnej i białej koniczyny. Mogą także rozmnażać się na obu tych gatunkach. W ciele orientalnych mszyc mieszkają pewne bakterie - nazwane przez naukowców PAUS. Uczeni sprawdzili doświadczalnie, że ich brak powoduje znaczną utratę płodności u owadów chcących założyć rodzinę na koniczynie. Badacze dowiedli tego robiąc dorosłym grochowiankom (wielkości ziarenka sezamu!) zastrzyki z antybiotyku. To gwarantowało, że ich potomstwo było pozbawione bakterii PAUS. Efekt był zaskakujący: prawie natychmiastowa utrata owadziej płodności. Jednak ten stan był odwracalny: Witalność wracała mszycom, gdy naukowcy oddali im mikroskopijnych współlokatorów.
Badacze nie wiedzą na razie w jaki sposób bakterie wybierają za mszycę miejsce do rozrodu. Prawdopodobnie w tym procesie „pomagają” mszycy zarówno mikroby jak i genetyczne wskazówki z jakimi rodzi się każda grochowianka.